ΔΙΑΦΟΡΑ

Ο ΖΑΚ ΓΚΑΓΙΑΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ο νεαρός Ρενάν δεν έπεσε έξω: η Ακρόπολη είναι ένας τόπος προσκυνήματος, "Αθηνά, διαβεβαίωσέ με ότι δεν είμαι βάρβαρος!" ικετεύει.

Η Αθήνα είναι χθόνια και οι Αθηναίοι αυτόχθονες. Δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε, αλλά η πόλη που υπήρξε ηθικός αυτουργός του πρώτου ναυτικού ιμπεριαλισμού θεωρεί ότι έχει γήινη καταγωγή, ότι ξεπήδησε από το έδαφος (στα αρχαία ελληνικά, χθων).

Αυτό ήταν το πρώτο ελληνικό θαύμα: για να πειστεί κανείς, αρκεί να θυμηθεί μια προσγείωση στην Αθήνα.

Από το παραθυράκι του αεροπλάνου το μόνο που βλέπουμε, αν βέβαια δεν υπάρχουν σύννεφα, είναι έρημοι – την έρημο της θάλασσας, που έχει ένα ιδιαίτερα βαθύ μπλε χρώμα, και την έρημο των άγονων γύρω βουνών.

Πολλές φορές το αεροπλάνο, πλησιάζοντας στην Αθήνα, πηγαίνει να στρίψει πάνω από το δάχτυλο της Αττικής που δείχνει τις Κυκλάδες και δεν είναι άλλο από το ακρωτήριο του Σουνίου.

Εκεί σας υποδέχεται ένας ναός και τριγύρω του δεν υπάρχουν παρά μόνο βράχια και χαλίκια.

Αργότερα, όταν θα πάτε να τον επισκεφτείτε την ώρα που δύει ο ήλιος, όπως κάνει όλος ο κόσμος, για να φωτογραφίσετε ταυτόχρονα μερικές κολόνες, ένα ηλιοβασίλεμα και τριακόσιους Γιαπωνέζους, θα μάθετε χωρίς την παραμικρή έκπληξη ότι είναι αφιερωμένος στον Ποσειδώνα, τον θεό των κυμάτων.

Το στεγνό ιερό κυριαρχεί πάνω στη θάλασσα και συγχρόνως της αποδίδει τιμές.

Το κατάξερο και γεμάτο σκόνη έδαφος που παρελαύνει κάτω από τα πόδια σας θυμίζει χερσότοπο. Η γη δεν είναι μόνο άνυδρη, αλλά και τραχιά – υποθέτουμε ότι είναι και άγονη, και δεν πέφτουμε έξω.

Ένα ανοιξιάτικο ταξίδι στην Αθήνα είναι πιθανόν να σας εκπλήξει με χιόνια στις βουνοκορφές ή με καταθλιπτικές βροχές, αλλιώς το μάτι σας θα σφηνωθεί σε τούτους τους εκτυφλωτικούς βραχότοπους που αξίζουν τον θαυμασμό μας, αφού έχουν το κουράγιο να υπάρχουν περιμένοντας το νερό και το κρύο.

Εν αρχή, λοιπόν, ην ο βράχος.

Η Ρώμη γεννιέται από ένα έλος, από την πλημμύρα ενός ποταμού, από ένα δάσος. Η Αθήνα ξεπηδά από μια ρωγμή στο συμπαγές βάθρο των πανάρχαιων ασβεστόλιθων.

Με μια Ακρόπολη ογδόντα πέντε μέτρων, που της χρησιμεύει για να κυριαρχεί, να διαρκεί, να επιμορφώνει. Σε ύψος εκατόν πενήντα έξι μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Ο νεαρός Ρενάν δεν έπεσε έξω: η Ακρόπολη είναι ένας τόπος προσκυνήματος – γι’ αυτό και ικετεύει

“Αθηνά, διαβεβαίωσέ με ότι δεν είμαι βάρβαρος!”

Η μαγεία του βράχου είναι τέτοια, που ακόμα και σήμερα, ο τουρίστας τον εγκαταλείπει σίγουρος για τις πολιτιστικές ρίζες του.

Ζακ Γκαγιάρ, Ωραίο σαν αρχαίο (Μετάφραση: Μαριλένα Καρρά, Εκδόσεις Πατάκη)

%d bloggers like this: