ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΩΝ “ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ”

Επιβλαβείς, ανέφικτες και δαπανηρές ιδέες της κάστας των "ειδικών", καθώς και οι ίδιοι οι "ειδικοί", συχνά διεισδύουν στην ρυθμιστική μηχανή της κυβέρνησης, και επιβάλλονται στον γενικό πληθυσμό.

Του Gregory Gordon (Μετάφραση: Γιώργος Β. Μιχαήλ – Πηγή: Mises Institute)

Αν κάνατε μια βόλτα σε μια τυπική αμερικανική γειτονιά μεσαίου ή ανώτερου εισοδήματος το 2021, πιθανότατα θα παρατηρούσατε τουλάχιστον μια αυλή να “αναγγέλλει” με στόμφο κάτι τέτοιο: «Σε αυτό το σπίτι, πιστεύουμε ότι η επιστήμη είναι πραγματική, η αγάπη είναι αγάπη, κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος…», και άλλες τέτοιες τετριμμένες ταυτολογίες.

Στην πραγματικότητα, ένας από τους κύριους στόχους αυτού του “μηνύματος” – εκτός από την σηματοδότηση της αρετής – μπορεί να περιγραφεί ως: υπόκλιση στην Επιστήμη.

Σε μια χώρα όπου ο παραδοσιακός ορισμός της αρετής έχει «εξελιχθεί» και η αναζήτηση της μεταφυσικής αλήθειας έχει παραμεληθεί σε μεγάλο βαθμό, εκατομμύρια Αμερικανοί φαίνεται να πιστεύουν ότι η ύψιστη αλήθεια είναι η Επιστήμη και ότι δεν υπάρχουν πιο ενάρετοι πολίτες από εκείνους που υποτάσσονται με σεβασμό στους ειδικούς, στους κοινωνικούς σχεδιαστές, και στους εκπροσώπους της Επιστήμης.

Μπορούμε να ευχαριστήσουμε τον Διαφωτισμό γι’ αυτό το πνεύμα του επιστημονισμού, καθώς η Επιστήμη έχει πλέον διαχωριστεί πλήρως από την τελεολογία (δηλαδή, την άποψη ότι «τα πράγματα έχουν έναν σκοπό») και την τελική αιτιότητα, την οποία πολλές ελίτ θεωρούν ως οπισθοδρομική μεσαιωνική σκέψη.

Αυτός ο διαχωρισμός – και η γενική ιδέα ότι τα ανθρώπινα όντα και οι αλληλεπιδράσεις τους μπορούν να θεωρηθούν ως φυσικά φαινόμενα και να προβλεφθούν με επιστημονικές μεθόδους – έχει οδηγήσει σε πολλά καταστροφικά κινήματα, όπως ο επιστημονικός σοσιαλισμός, ο ιστορικός υλισμός, και ακόμη και ο προοδευτικός ρατσισμός.

Ενώ η επιστήμη έχει πράγματι προσφέρει υπέροχες ανακαλύψεις που προώθησαν την εξέλιξη του ανθρώπου, εντούτοις δεν μας έχει δώσει όλες εκείνες τις γνώσεις που είναι απαραίτητες για τις ανθρώπινες κοινωνίες.

Όπως επισημαίνει ο John Gray στους “Επτά τύπους του αθεϊσμού” (“Seven Types of Atheism“), αρκετές από τις κορυφαίες προσωπικότητες του Διαφωτισμού – συμπεριλαμβανομένων των David Hume, Immanuel Kant, και Voltaire – ενστάλαξαν σε μερικά κείμενά τους έναν ψευδοανθρωπολογικό ρατσισμό.

Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στις παρατηρήσεις του Kant για το αίσθημα του “ωραίου” και του “υψηλού”, και στις σημειώσεις του Hume που συνοδεύουν το δοκίμιό του με τον τίτλο «Εθνικοί χαρακτήρες».

Ο Gray γράφει:

Αν και οι σημερινοί υποστηρικτές των “Αξιών του Διαφωτισμού” το αρνούνται, είναι γεγονός ότι ο σύγχρονος ρατσισμός προέκυψε από το έργο των φιλοσόφων του Διαφωτισμού.

Έξω από το ημίφως του θετικισμού του Διαφωτισμού, οι υποστηρικτές της ευγονικής και του επιστημονικού ρατσισμού κέρδισαν έδαφος στα τέλη του 1800 και στην “Προοδευτική Εποχή” των αρχών του 20ου αιώνα.

Η ευγονική επιζήτησε εμφατικά να χρησιμοποιήσει την επιστήμη για να «καθαρίσει» την ανθρώπινη φυλή, μέσω πρακτικών επιλεκτικής αναπαραγωγής και αναγκαστικής στείρωσης.

Ο Francis Galton, ξάδερφος του Charles Darwin, επινόησε τον όρο «ευγονική» και άρχισε να εφαρμόζει το έργο του Darwin στην εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών.

Η διάσημη ιδρύτρια της “Αμερικανικής Ένωσης Ελέγχου των Γεννήσεων” (“American Birth Control League”) και πρώτη πρόεδρος της “Διεθνούς Ομοσπονδίας Προγραμματισμένων Γονέων” (“International Planned Parenthood Federation”), Margaret Sanger, εργάστηκε – με προκλητικό ενθουσιασμό – για την μείωση του ποσοστού γεννήσεων στις κοινότητες Αφροαμερικανών, στο πλαίσιο του «Negro Project». Υποστήριξε, επίσης, την στείρωση των ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Αλλά αυτά δεν σημαίνουν ότι όλοι οι στοχαστές του Διαφωτισμού ήταν ρατσιστές (δεν ήταν) ή ότι όλοι οι προοδευτικοί υποστηρίζουν την ευγονική (δεν το κάνουν).

Ωστόσο, παραμένει γεγονός ότι οι πνευματικοί απόγονοι του Διαφωτισμού -συμπεριλαμβανομένων των τεχνοκρατών, των κυβερνητικών επιστημονικών συμβούλων και της ελίτ των ακαδημαϊκών και των σχολιαστών – ήταν υπεύθυνοι για τα καταστροφικά μέτρα που εφάρμοσαν οι πολιτικοί τις τελευταίες δεκαετίες.

Ευτυχώς, δεν έχουν επαληθευτεί όλες οι προβλέψεις και δεν έχουν υλοποιηθεί όλες οι προτάσεις τους.

Ο Paul Ehrlich (καθηγητής βιολογίας στο Στάνφορντ, συνεργάτης της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών και θιασώτης των μέτρων ελέγχου του πληθυσμού) “προέβλεψε” μια σειρά από νεο-Μαλθουσιανούς εφιάλτες, όπως η μαζική πείνα εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, η αύξηση της παγκόσμιας φτώχειας, και η πληθυσμιακή έκρηξη, στις δεκαετίες του 1970 και του 1980.

Η εξάπλωση των ιδεών της ελεύθερης αγοράς, οι εξελίξεις στην ιατρική, και άλλοι λανθάνοντες παράγοντες, φρόντισαν ώστε να μην εκραγεί ποτέ η “Πληθυσμιακή Βόμβα” (“Population Bomb“) του Paul Ehrlich, αλλά οι επιπτώσεις των απόψεών του εξακολουθούν να μας στοιχειώνουν, μέσω των σύγχρονων κινημάτων “Green” (“Πράσινη Ανάπτυξη”) και “Build Back Better” (“Καλύτερη Ανοικοδόμηση – του κόσμου”).

Επιβλαβείς, ανέφικτες και δαπανηρές ιδέες της κάστας των “ειδικών”, καθώς και οι ίδιοι οι “ειδικοί”, συχνά διεισδύουν στην ρυθμιστική μηχανή της κυβέρνησης, και επιβάλλονται στον γενικό πληθυσμό.

Ο Murray Rothbard διαπραγματεύεται το θέμα στο “Εξουσία και Αγορά” (“Power and Market“).

Επιπλέον, η ίδια η κυβέρνηση έχει μηχανισμούς που οδηγούν σε κακές επιλογές εμπειρογνωμόνων και αξιωματούχων.

Οι πολιτικοί και οι κυβερνητικοί εμπειρογνώμονες αμείβονται, όχι από υπηρεσίες που αγοράστηκαν εθελοντικά στην αγορά, αλλά από υποχρεωτική εισφορά του πληθυσμού.

Αυτοί οι αξιωματούχοι, επομένως, δεν έχουν κανένα χρηματικό κίνητρο, ώστε να υπηρετούν με ορθό και αποτελεσματικό τρόπο το δημόσιο συμφέρον. Και, επιπλέον, το ζωτικό κριτήριο της «καταλληλότητας» είναι πολύ διαφορετικό στην κυβέρνηση και στην αγορά.

Στην αγορά, οι πιο κατάλληλοι είναι εκείνοι που μπορούν να εξυπηρετήσουν τους καταναλωτές.

Στην κυβέρνηση, οι πιο κατάλληλοι είναι οι επιτηδειότεροι στους εξαναγκασμούς και/ή εκείνοι που είναι πιο επιδέξιοι να κάνουν δημαγωγικές επικλήσεις στο κοινό που ψηφίζει.

Παρά τα στρεβλά κίνητρά της, τα οποία συχνά οδηγούν σε αποτελέσματα επιβλαβή για τα άτομα και για τις μικρές κοινότητες, η τεχνοκρατική τάξη των “ειδικών” εξακολουθεί να εμπλέκεται στενά σε σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής μας. Τίποτα, τα τελευταία χρόνια, δεν το αποδεικνύει πιο οδυνηρά από την άφιξη του διαβόητου ιού.

Στις αρχές του 2020, οι Αμερικανοί χτυπήθηκαν από ένα παλιρροϊκό κύμα βρώμικων, ύπουλων και επικίνδυνα απαισιόδοξων ειδήσεων και πληροφοριών σχετικά με την προελαύνουσα πανδημία.

Γιατροί και γραφειοκράτες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (υπερ)εκτίμησαν το ποσοστό θνησιμότητας του ιού σε ένα ανησυχητικό 3–4%. [Το ποσοστό θανατηφόρας μόλυνσης εκτιμάται τώρα στο ~ 0,15%.]

Αξιωματούχοι της δημόσιας υγείας υιοθέτησαν το χειρότερο σενάριο θνησιμότητας των επιδημιολογικών μοντέλων. Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί ο (ανυπόληπτος τώρα) Neil Ferguson, του Imperial College London, που δημοσίευσε το χειρότερο σενάριο σε όλα τα εταιρικά μίντια και εισηγήθηκε δρακόντεια μέτρα που θα άλλαζαν ριζικά την ζωή των πολιτών.

Τους πρώτους μήνες της πανδημίας, η κυβέρνηση μονοπώλησε και κακοδιαχειρίστηκε την διανομή των τεστ, ενώ η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) καθυστέρησε τις εγκρίσεις νέων εναλλακτικών τεστ.

Στην συνέχεια, ο Jerome Adams και ο Dr. Anthony Fauci προέτρεψαν τους πολίτες να μην φορούν μάσκες δημοσίως, ενώ λίγους μήνες αργότερα έκαναν στροφή 180 μοιρών. Ο Fauci θα συνεχίσει να παραπλανά τους Αμερικανούς σχετικά με τους αριθμούς επίτευξης της “ανοσίας αγέλης”, και τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων θα καταλήξουν να αλλάξουν τα όρια της κοινωνικής απόστασης, από δύο μέτρα σε ένα μέτρο, ενδίδοντας στην αυξανόμενη πολιτική πίεση για να ανοίξουν ξανά τα σχολεία. Τον Μάρτιο του 2020, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και οι περισσότερες Πολιτείες συντονίστηκαν για το εθνικό κλείδωμα της οικονομίας.

Εκατομμύρια άνθρωποι διατάχτηκαν να «μείνουν στο σπίτι, να παραμείνουν ασφαλείς», για χάρη της καταστροφικής σταυροφορίας για την «επιπεδοποίηση της καμπύλης», που θα διαρκούσε τάχα δύο εβδομάδες, ενώ στην πραγματικότητα διήρκεσε για περισσότερο από έναν χρόνο σε ορισμένες Πολιτείες.

Κυβερνητικοί επιστήμονες και “ειδικοί” της δημόσιας υγείας αποφάσισαν ότι τα εισοδήματα δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων ήταν αναλώσιμα, και ότι οι εκπαιδευτικές και κοινωνικές ανάγκες μιας γενιάς νέων Αμερικανών θα μπορούσαν να θυσιαστούν για το “κοινό καλό”.

Χιλιάδες ιατρικές εξετάσεις αναβλήθηκαν για αρκετούς μήνες, εξαιτίας του κλειδώματος.

Πολλές μικρές επιχειρήσεις και εστιατόρια δεν θα ξανανοίξουν ποτέ.

Ο πόνος που προκαλείται από τους κυβερνητικούς “ειδικούς” θα είναι αισθητός για πολλά χρόνια.

Φυσικά, οι επιστήμονες δεν θα έπρεπε ποτέ να διοικούν την κοινωνία μας.

Οι επιστημονικοί τεχνοκράτες και η τάξη των “ειδικών” δεν διαθέτουν, πιθανώς, όλην την απαιτούμενη γνώση ώστε να διαχειριστούν αποτελεσματικά την ζωή 330 εκατομμυρίων Αμερικανών, αλλά αυτό δεν θα τους εμποδίσει να προσπαθήσουν.

Ο Gregory Gordon (Twitter: @ agreorysgordon) εργάζεται ως γεωεπιστήμονας στην βιομηχανία ενέργειας και διδάσκει στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.

%d bloggers like this: